“प्रीतम? तू इथे काय करतोयस? निघून जा इथून, कोणी पाहिले तर…” समिधा घाबरून म्हणाली.
“समिधा, मला तुझ्याशी बोलायचे आहे. प्लीज, दोन मिनिटे,” प्रीतमने तिचा हात पकडण्याचा प्रयत्न केला.
“हात सोड प्रीतम! आता खूप उशीर झाला आहे. माझा साखरपुडा झाला आहे, १५ दिवसांत माझे लग्न आहे,” समिधाने स्वतःचा हात सोडवून घेतला.
“मला माहित आहे! आणि म्हणूनच मी आलोय समिधा, मी तुझ्याशिवाय जगू शकत नाही. मी चुकलो. मला वाटले होते की तुझे घरचे ऐकतील, पण त्यांनी तुझे लग्न दुसऱ्याशी ठरवले. मी तुला कोणा दुसऱ्याची होऊ देणार नाही. आपण पळून जाऊ.”प्रीतम अतिशय आवेगाने म्हणाला.
‘पळून जाऊ?’ हा शब्द ऐकून समिधा जवळपास हादरलीच.
“पळून जायचे?” समिधाने काहीच न कळल्यासारखे विचारले.
“हो! आपण शहराबाहेर जाऊ. कुठे तरी दूर जाऊन लग्न करू. तू आणि मी, दोघेच,” प्रीतम तिच्या डोळ्यात डोळे घालून म्हणाला.
समिधा, जी अजूनही प्रेमाच्या आभासात जगत होती, तिला वाटले की प्रीतमचे तिच्यावर खरोखरच अथांग प्रेम आहे. तिच्यावर असलेला प्रीतमच्या प्रेमाचा प्रभाव इतका तीव्र होता की तिने तात्काळ होकार दिला.
“ठीक आहे प्रीतम, आपण उद्याच किंवा परवाच निघून जाऊ. लग्न व्हायच्या आधीच आपण पळालो, तर हे लग्न मोडेल आणि मी तुझ्याकडे येईन.” समिधा भावूक होऊन म्हणाली.
पण प्रीतमच्या चेहऱ्यावर अचानक एक वेगळेच भाव आले. त्याने आजूबाजूला पाहिले आणि समिधाचा हात पकडून म्हणाला,
“नाही समिधा, लग्नाआधी नाही.”
“म्हणजे? लग्नाआधी का नाही?” समिधाने आश्चर्यचकित होऊन विचारले.
“अगं समजून घे. आता तुझ्या घरावर, तुझ्यावर सर्वांची कडक नजर आहे. तुझे भाऊ, तुझे बाबा सगळे तुझ्यावर पाळत ठेवून आहेत. तू लग्नाआधी घरून निघालीस, तर ते लगेच तुझा शोध घेतील. पोलीस केस करतील. आपल्याला पकडणे त्यांना सोपे जाईल,” प्रीतमने अत्यंत हुशारीने युक्तिवाद मांडला.
“मग कधी?” समिधाने विचारले.
“तुझे लग्न होऊ दे, लग्नाच्या दिवशी आणि लग्नानंतरच्या पहिल्या दिवशी सगळे थकलेले असतील. तुझ्या सासरचे लोक नवीन असतील, त्यांना तुझ्या सवयी माहित नसतील. सासरहून पळून जाणे खूप सोपे जाईल. आपण लग्नाच्या दुसऱ्या दिवशी रात्री पळून जाऊ.” प्रीतम हलक्या आवाजात म्हणाला.
“पण प्रीतम, लग्न झाल्यावर? एखाद्याशी सप्तपदी घेतल्यावर, त्याच्याशी लग्नबंधनात अडकल्यावर त्याच्या पाठीत खंजीर उपसून पळून जाणे… हे किती वाईट दिसेल? सुमित आणि त्याच्या घरच्यांची काय चूक?” समिधा म्हणाली. समिधाचे मन हा विचार स्वीकारायला तयार नव्हते.
“तुला सुमितची काळजी पडली आहे की माझ्या प्रेमाची?” प्रीतमने तिच्या भावनांशी खेळायला सुरुवात केली.
“समिधा, तू माझ्यावर प्रेम करतेस ना? मग समाज काय बोलेल याचा विचार का करतेस? मी सांगतोय ते ऐक. लग्नाच्या दुसऱ्या दिवशीच आपण निघून जायचे. हेच सुरक्षित आहे.”
समिधा पुन्हा एकदा प्रीतमच्या बोलण्यात फसली. प्रेमाच्या अंधारात तिला प्रीतमचा हा कट समजू शकला नाही. तिने अस्वस्थ मनाने मान हलवली आणि होकार दिला.
दिवस उडत गेल्यासारखे निघून गेले. लग्नाचा दिवस उजाडला.
शहरातील सर्वात मोठ्या लॉन्सवर लग्नसोहळा आयोजित करण्यात आला होता. विद्युत रोषणाई, फुलांची सजावट, आणि भव्य मंडप… सर्व काही राजाश्रयासारखे वाटत होते. समिधा नवरीच्या पोशाखात अत्यंत सुंदर दिसत होती, पण तिच्या चेहऱ्यावरचे तेज नाहीसे झाले होते. तिच्या मनात एक प्रचंड युद्ध सुरू होते.
मंडपात सुमित नवरदेवाच्या वेशात उभा होता. त्याच्या चेहऱ्यावर उत्साह दिसून येत होता. मंगलाष्टके सुरू झाली. अक्षता पडल्या. सुमितने समिधाच्या गळ्यात मंगळसूत्र बांधले. समिधाचे हात थरथरत होते. जेव्हा सुमितने तिचा हात हातात घेतला, तेव्हा समिधाला त्याच्या हाताचा स्पर्श जाणवला. त्या स्पर्शात तिला सुरक्षितता आणि आदराची भावना होती.
लग्न पार पडले. समिधाची सासरी पाठवणी झाली.
सुमितचे घर म्हणजे एक भव्य बंगला होता. घरातील प्रत्येकाने समिधाचे स्वागत अत्यंत प्रेमाने आणि उत्साहाने केले. सुमितच्या आईने (समिधाच्या सासूबाईंनी) तिला जवळ घेतले आणि म्हणाल्या,
“समिधा, हे घर आता तुझेच आहे. तुला कसलाही संकोच वाटू देऊ नकोस. तू आमची मुलगी आहेस.”
रात्री, जेव्हा समिधा सुमितच्या खोलीत गेली, तेव्हा तिची छाती धडधडत होती. तिला या घरात फक्त आजची रात्र घालवायची होती आणि उद्या रात्री तिला प्रीतमसोबत पळून जायचे होते.
क्रमशः