एके दिवशी अचानक आदित्यला फोन आला की त्याच्या वडिलांचा एक छोटासा ॲक्सिडेंट झालाय ताबडतोब हॉस्पिटलला या म्हणून. तो लगेच हॉस्पिटल...

" तू मला का टाळत आहेस…?" त्याने विचारले. " मी कुठे टाळतेय तुला..?" स्नेहल त्याच्याकडे न बघता म्हणाली. " मग...

थोड्या वेळाने साकेत जेव्हा घरी आला तेव्हा त्याला घराला कुलूप दिसले. तेव्हा त्याने स्नेहलला कॉल केला. कॉल केल्यावर त्याला कळले...

"साकेत...आज मला बरं नाही...आज तू घरीच थांब ना...निदान आज आपल्या अथर्वला तरी सांभाळ..." स्नेहलने बाहेर जाण्याच्या तयारीत असलेल्या साकेतला दुरूनच...

" रागिणी...तू माझ्यासाठी साधारण साडी आणली हे मी समजू शकते...कारण कितीही झालं तरी आपण जावा आहोत...बहिणी नाही...पण मुलांच्या बाबतीत हा...

साधनाच्या सासुबाई आज त्यांच्या माहेराहून परतल्या होत्या. दरवर्षी त्या अगदी नियमाने वर्षातून पंधरा दिवस तरी माहेरी जायच्या. यंदाही गेल्या होत्या....

" काय ग...काय झाले...तुझ्या डोळ्यात पाणी का आलं..?" सुप्रिया ने विचारले. " काही नाही...पण खूप दिवसांनी कुणीतरी हा प्रश्न विचारला...

ऑफिस मधून घरी जाण्यासाठी नुकत्याच बाहेर पडलेल्या सुप्रियाला तिच्या नवऱ्याचा फोन आला. तिने घाईतच फोन उचलला. तर समोरून तो म्हणाला....

वनिताला आज जरा कामावर यायला उशीरच झाला होता पण रविवार असल्याने मी जरा निवांत होते. मी आरामात चहा पित बालकनी...

एवढे बोलून अवनी रागा रागाने तिच्या खोलीत निघून गेली. तिला खूप राग आला होता आणि काही केल्या राग कमी होत...