कथा

नकुल आल्यावर नंदिनीच्या बाबांनी औपचारिकता म्हणून त्याची विचारपूस केली. सगळे जण नकुलसाठी जेवायला थांबले होते. मग सगळ्यांनी एकत्र जेवायला सुरुवात...

सगळ्यांच्या प्रश्नार्थक नजरा प्रकाशरावांना कळत होत्या. ते म्हणाले. " मला कळलंय की माझं चुकलं...खूप चुकलं... मी उषा सोबतच तुम्हा साऱ्यांचा...

आत्याचा आवाज ऐकून नंदिनी बाहेर आली. आत्या तिला म्हणाली. " नंदिनी... मी आज खूप खुश आहे...तू आमची मान उंचावलीस बघ..."...

प्रकाशराव विचार करतच घरी गेले. शालू ताईंनी रस्त्याने त्यांचे कान भरले ते वेगळेच. शालू ताई आणि प्रकाशरावांनी घरात पाय ठेवलाच...

" हे बघ... आपलं लग्न झालंय हे मला मान्य आहे पण ते कोणत्या परिस्थीती त झालंय हे सुद्धा तुला चांगलेच...

तसे पाहिल्यास दुसऱ्या दिवशी नंदिनीची मांडवपरतनी आणि सत्यनारायण करणे अपेक्षित होते पण नंदिनीच्या माहेराहून तसा काहीच फोन आला नसल्याने सरला...

" पण म्हणून काय एखाद्याच्या वजनावरून किंवा दिसण्यावरून ऐन मंडपात लग्नाला नकार द्यायचा का..?" मुलाची बहीण म्हणाली. " तरीही ती...

नंदिनी या लग्नाला तयार नाही आणि कधी नव्हे ती तिची आई सुद्धा विरोधात उभी आहे त्यामुळे नंदिनीचे लग्न रवीशी लावणे...

" नंदिनीचे लग्न होईल...आजच होईल...ह्याचं मांडवात...पण मुलगा मात्र तो नसेल..." सगळेजण ह्या आवाजाच्या दिशेने पाहायला लागले. तर समोर सरलाताईंचे मिस्टर...

" म्हणजे...तुला काय वाटतं...हे लग्न आता थांबणार का...अजिबात नाही...आजपर्यंत कधी ऐकलंस का नवरदेव वरात घेऊन आल्यावर लग्न तुटलं म्हणून...आजवर कमावलेली...