घराण्याची इभ्रत की आत्मसन्मान? – भाग ३

  घराची गेलेली इभ्रत सावरण्यासाठी आणि गावात तोंड उंचावून फिरण्यासाठी देशपांडे कुटुंबापुढे आता एकच प्रश्न होता—लवकरात लवकर कावेरीचे लग्न उरकून देणे! मोठी बहीण नयना पळून गेल्यामुळे गावात आधीच अनेक चर्चा झडत होत्या. अशामुळे चांगल्या घरातून कावेरीसाठी स्थळ येणे तसे कठीणच झाले होते. पण म्हणतात ना, नशिबाचे फेरे माणसाला कधी कुठल्या वळणावर आणून उभे करतील सांगता … Read more

जगावेगळे नाते – भाग ५

  आयुषचे कारस्थान यशस्वी झाले नाही आणि त्याला अत्यंत अपमानास्पद स्थितीत देशमुखांच्या वाड्यातून परतावे लागले. या संपूर्ण प्रकरणानंतर देशमुखांच्या घरात आणि विशेषतः आरोही व निशांतच्या आयुष्यात एक नवी शांतता आणि सुसंवादाचे पर्व सुरू झाले. भूतकाळातील प्रत्येक वादळ आता शमले होते आणि भविष्याची वाट अत्यंत निर्मळ व उज्वल दिसत होती.   लग्नाला काही महिने लोटले होते. … Read more

जगावेगळे नाते – भाग ३

“वास्तव हेच आहे की तुझा हा मुखवटा आज पूर्णपणे उतरला आहे!” आरोहीचा आवाज संपूर्ण बंगल्यात घुमला, “तू ज्या स्त्रीला तुझी पत्नी म्हणून आणलेस, त्याच स्त्रीच्या आत्मसन्मानाच तू माती केलीस! तू मला फसवलेस, माझ्या आई-वडिलांच्या विश्वासाशी खेळलास! पण लक्षात ठेव, मी आरोही आहे… खेड्यातून आलेली असली तरी माझ्यात स्वाभिमान नाही असे नाही. मला तुझा एक सेकंदही … Read more

जगावेगळे नाते – भाग १

    सकाळपासूनच पुण्याच्या पॉश एरंडवणे परिसरातील ‘देशमुख वाडा’ किंवा आधुनिक भाषेत सांगायचे तर त्यांचे भव्य duplex बंगला असलेल्या त्या घराबाहेर एक वेगळीच चलबिचल पाहायला मिळत होती. आज देशमुखांच्या घरात एका मोठ्या सत्यनारायणाच्या पूजेचे आयोजन करण्यात आले होते. वसंतराव देशमुख आणि नीलिमाताई यांनी घरातील सर्व आप्तेष्ट, जवळचे नातेवाईक आणि सोसायटीतील निवडक मंडळींना या पूजेचे निमंत्रण … Read more

सोनेरी ओवाळणी – भाग २ ( अंतिम भाग )

आज रक्षाबंधन होते. सकाळी आठ वाजल्यापासून संध्या दरवाजाकडे डोळे लावून बसली होती. अकरा वाजले, तरी आकाशचा पत्ता नव्हता, ना त्याचा कोणताही फोन आला होता. सोफ्यावर बसलेल्या सासूबाई प्रभावती यांनी संध्येकडे तिरकस नजरेने पाहिले आणि म्हणाल्या,   “संध्या, अजून किती वेळ त्या दाराकडे बघत बसणार आहेस? तुझा तो लाडका भाऊ काही आज येणार नाही. विनाकारण त्या … Read more

एकाकीपणाची सावली – भाग २ (अंतिम भाग) एक हृदयस्पर्शी कथा

सुरेखाताईंच्या अशा बोलण्यामुळे जयेश आणि श्वेता दोघेही गप्प झाले. श्वेताने हळूहळू बोलणे कमी केले आणि ती फक्त कर्तव्यापुरती वागू लागली.   लग्नानंतर दीड वर्षाने श्वेता गरोदर राहिली. ही बातमी ऐकून घरातील प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावर आनंद फुलणे स्वाभाविक होते, पण सुरेखाताईंच्या चेहऱ्यावर काहीच आनंद दिसला नाही. त्यांनी ना तिचे कौतुक केले, ना तिची विचारपूस केली ना तिला … Read more

एकाकीपणाची सावली – भाग १ ( एक हृदयस्पर्शी कथा)

वृषाली घराच्या बाल्कनी मध्ये चहा घेत बसली होती. इतक्यात तिला दुरून भाजीची जड पिशवी घेऊन उन्हात चालत येणाऱ्या सुरेखाताई दिसल्या. या वयात त्यांना एकटीने सगळी कामे करताना पाहून वृषालीला वाईट वाटले. वृषाली इथे नवीनच होती. नवऱ्याच्या नोकरीतील बदलीमुळे ते नव्यानेच इथे शिफ्ट झाले होते. तिला इथे राहायला येऊन जवळपास महिना झाला होता.   आली तेव्हापासून … Read more

राँग नंबर – भाग ५ (अंतिम भाग)

समिधाच्या डोळ्यांतील अश्रू अचानक थांबले. तिच्या मनातील खोट्या प्रेमाचा तो अंधार एका क्षणात नाहीसा झाला आणि तिथे एक तीव्र प्रकाश पडला. तिला तिच्या आयुष्यातील सर्वात मोठ्या चुकीची जाणीव झाली होती.   “प्रीतम,” समिधाचा आवाज आता थरथरत नव्हता. तिच्या आवाजात एक अभूतपूर्व कठोरपणा आणि स्पष्टता आली होती.   “काय? निघतीयेस ना?” प्रीतम म्हणाला.   “नाही,” समिधा … Read more

नवी पहाट ( एक भावनिक कथा) – भाग २ अंतिम भाग

सुनंदाताईंनी हातातील भाजी बाजूला ठेवली. त्या शांतपणे म्हणाल्या,   “सुधा, जरा हळू बोल. ती ऐकेल.”   “ऐकू दे ना! माझी इच्छा आहे की तिने सुद्धा ऐकावे.” सुधाताई तावातावाने म्हणाल्या. त्या पुढे म्हणाल्या.   “वहिनी, अहो ती तुमची सुन आहे. तिचा नवरा गेलाय. तिने जरा तरी दुःखाचे, संयमाचे भान ठेवायला नको का? पूर्वीच्या काळी विधवा स्त्रिया … Read more

हक्काची सावली – भाग ३ ( हृदयस्पर्शी मराठी कथा)

    “हे खोटं आहे…अभिजीतअसे वागू शकत नाहीत…” ती ओक्साबोक्शी रडत म्हणाली.   “नाही… नाही…असं होऊ शकत…” ती वेड्यासारखी डोकं हलवत म्हणत होती.   शालिनीताईंनी सुद्धा डोळ्यांना पदर लावला. गणपतराव तर डोक्यावर हात देऊन सुन्न बसले. नेमके काय बोलावे हे कळत नसल्याने सुजित पुढे म्हणाला.   ” आम्हाला सुद्धा वाटलं नव्हतं की काकू असे काहीतरी … Read more