सुधीरच्या या अवताराने काकू आणि चुलत भावांची बोलती बंद झाली. अण्णांनंतर आता घरात सुधीरच मुख्य पुरुष होता, आणि त्याचा हा रुद्र अवतार पाहून कोणाचीही पुढे बोलण्याची हिंमत झाली नाही.
“संध्या, आईची बॅग भर. आपण हिला आत्ताच घरी घेऊन जात आहोत,” सुधीरने ठामपणे सांगितले.
गावाकडचे घर, तिथल्या जुन्या आणि कडू आठवणी मागे टाकून सुधीरची गाडी शहराच्या दिशेने निघाली. पण यावेळी गाडीतले वातावरण पूर्णपणे वेगळे होते. मागील सीटवर जानकी बसली होती, आणि तिच्या मांडीवर सोहम डोके ठेवून झोपला होता. जानकीच्या चेहऱ्यावर एक अद्भुत शांतता आणि समाधान होते.
“आजी, तू माझ्याशी रोज रात्री गोष्टी सांगशील ना?” सोहमने झोपेतून उठून विचारले.
जानकीच्या डोळ्यात आनंदाश्रू आले. तिने सोहमला घट्ट जवळ घेतले,
“होय माझ्या बाळा, मी तुला रोज नवीन गोष्टी सांगेन.”
शहरातल्या घरी आल्यावर संध्याने जानकीचे औक्षण करून घरात स्वागत केले. सुधीरने तिच्यासाठी घरातील सर्वात छान आणि हवेशीर खोली तयार केली होती.
सुरवातीचे काही दिवस जानकीला थोडे अवघडल्यासारखे वाटले. इतकी वर्षे ज्या स्त्रीला फक्त अवहेलना आणि तिरस्कार मिळाला होता, तिला अचानक एवढे प्रेम आणि मान पचवणे थोडे कठीण जात होते. पण संध्याची माया, सोहमचा लडिवाळपणा आणि सुधीरची काळजी याने हळूहळू तिच्या मनातील सर्व भीती दूर केली.
सकाळी उठल्यावर सुधीर आता पहिल्यांदा जानकीच्या खोलीत जायचा, तिच्या पाया पडायचा आणि तिच्याशी गप्पा मारायचा.
“आई, आज तुझा आवडता उपमा केलाय संध्याने,” सुधीर हसत सांगायचा.
दिवस, महिने आणि वर्षे सरकत गेली. शहरातील त्या घरात आता रोज आनंदाचे वातावरण असायचे. जानकी आता केवळ ‘सावत्र आई’ राहिली नव्हती, तर तिच्यामुळे घरात मायेची उब जाणवत होती.
सोहमचा तर तिच्याशिवाय एक क्षणही जायचा नाही. शाळेतून आल्यावर दप्तर फेकून थेट आजीच्या कुशीत शिरणे, तिच्याकडून खाऊ मागणे आणि रात्री तिच्याकडून जुन्या काळातील गोष्टी ऐकत झोपणे—हा सोहमचा रोजचा नियम बनला होता.
जानकीला तिच्या पहिल्या नवऱ्याने मुल होत नाही म्हणून टाकून दिले होते, माहेरच्यांनी भार मानले होते, आणि दुसऱ्या नवऱ्याच्या घरी तिला फक्त त्रास मिळाला होता. पण देवाचे न्याय चक्र फिरले होते.
उशिरा का होईना, जानकीला तिच्या आयुष्यात खरा मान, सन्मान आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे नातवंडांचे आईसारखे सुख मिळाले होते.
एक दिवस संध्याकाळी, बाल्कनीत बसून सुधीर आणि जानकी चहा पित होते. सोहम अंगणात मित्रांसोबत खेळत होता.
जानकीने सुधीरकडे पाहिले. तिचा चेहरा कृतज्ञतेने भरलेला होता.
“सुधीर…” जानकी हळूच म्हणाली.
“बोल ना आई,” सुधीरने तिच्याकडे पाहिले.
“मला देवाने आयुष्यात खूप दुःख दिले रे. पण आज जेव्हा मी या घरात सोहमला खेळताना पाहते, तू आणि संध्या माझी जी सेवा करता ते पाहते, तेव्हा मला वाटते की माझ्या पूर्वजन्मीच्या काही चांगल्या पुण्याचा हा मोबदला आहे. मला आता आयुष्याकडून कसलीही तक्रार नाही,” जानकीचे डोळे भरून आले.
सुधीरने तिच्या हातावर आपला हात ठेवला.
“आई, तक्रार तर मला देवाकडे करायची आहे, की त्याने मला तुझे प्रेम समजायला इतकी वर्षे लावली. पण हरकत नाही… उशिरा का होईना, मला माझी खरी आई मिळाली,” सुधीर अत्यंत हळूवारपणे म्हणाला.
सूर्य अस्ताला जात होता आणि त्याचा सोनेरी प्रकाश त्या बाल्कनीत बसलेल्या माय-लेकावर पडत होता. कौटुंबिक राजकारण, काकूंचे कारस्थान आणि गैरसमजांचे काळे ढग आता पूर्णपणे विरघळले होते.
उशिरा का होईना, नात्यांना प्रेम आणि सत्याची उजळण मिळाली होती, आणि जानकीचे एकाकी आयुष्य आता नातवंडांच्या हसण्याने आणि मुलाच्या प्रेमाने समृद्ध झाले होते.
समाप्त.
ही कथा तुम्हाला कशी वाटली ते कमेंट मध्ये नक्की सांगा 😊 आणि अशाच काही हृदयस्पर्शी कथा इथे वाचा 👇