सुधीरच्या या अवताराने काकू आणि चुलत भावांची बोलती बंद झाली. अण्णांनंतर आता घरात सुधीरच मुख्य पुरुष होता, आणि त्याचा हा रुद्र अवतार पाहून कोणाचीही पुढे बोलण्याची हिंमत झाली नाही. “संध्या, आईची बॅग भर. आपण हिला आत्ताच घरी घेऊन जात आहोत,” सुधीरने ठामपणे सांगितले. गावाकडचे घर, तिथल्या जुन्या आणि कडू आठवणी मागे टाकून सुधीरची … Read more
त्या दिवशी जानकी त्याच्यावर रागावली नव्हती! ती घाबरली होती! जसा आज तो सोहमवर धावून गेला, अगदी तशीच ती त्या दिवशी एका १४ वर्षांच्या लेकराच्या काळजीपोटी त्याच्यावर डाफरली होती! तिच्या मनात त्याच्याबद्दल राग नव्हता, तर भीती होती की अण्णांच्या अनुपस्थितीत या मुलाला काही झाले तर काय होईल. आणि त्या एका ओरडण्याला काकूंनी सावत्रपणाचे नाव दिले… … Read more
जानकीच्या या ओरडण्यात भीती आणि काळजी होती. पण सुधीरला मात्र काकूंचे शब्द आठवले—’सावत्र आई तुझा छळ करेल.’ त्याला वाटले की ती त्याच्यावर उगीचच ओरडत आहे. एवढ्यात बाहेरून दोन्ही काकू आल्या. त्यांनी हा प्रकार पाहिला आणि आगीत तेल ओतण्याची संधी साधली. मोठी काकू म्हणाली, “बघा गं बायकांनो, पोरगं भुकेने व्याकुळ झालं म्हणून स्वतः करायला गेलं. … Read more
गावाकडच्या त्या जुन्या, कौलारू घराच्या पडवीत बसून सुधीर सुन्नपणे बाहेर पसरलेल्या अंधाराकडे पाहत होता. आज १५ दिवस झाले होते. त्याच्या वडिलांचे, म्हणजे अण्णांचे निधन होऊन १५ दिवस पूर्ण झाले होते. श्राद्धाचे सगळे विधी आजच पार पडले होते. पाहुणेरावळे, नातेवाईक एक-एक करून आपापल्या घरी निघून गेले होते. घरात आता एक शांतता पसरली होती, पण ती शांतता … Read more
“विनय… अरे, त्यात सुमितचे काय चुकले? तो बरोबर तर म्हणतोय!” नरेश अतिशय थंडपणे म्हणाला, ” काय? दादा… तू हे काय बोलतोयस?” “अरे विनय, समजून घे ना. सुमित नवीन संसार करतोय. त्याची बायको शिकलेली, हायफाय आहे. त्यात अर्णव तिथे जाऊन राहिला, तर त्यांना उगाच अडचण होणार ना? त्यांच्या रोजच्या राहणीमानात फरक पडेल. त्यापेक्षा तू … Read more
” तू…आता तू काय करत आहेस इथे ?” वनमालाबाई तिला म्हणाल्या. ” काय करत आहेस म्हणजे काय ? हे माझं सुद्धा घर आहे. आणि ही इथे काय करत आहे ?” मनाली ने प्रतीक्षा ला पाहून उलट प्रश्न केला. ” तिला मी घेऊन आली आहे इथे. आणि तू कोणत्या तोंडाने या घराला आपलं … Read more
त्या दिवसानंतर प्रतीक्षाच्या आयुष्यात एक विचित्र शांतता आली होती. पण ती शांतता सुखाची नव्हती. ती होती वादळानंतर उरलेल्या उजाडपणाची. तिला आता वास्तवाची जाणीव व्हायला लागली होती. प्रत्येक सकाळी जाग आली की काही क्षण तिला वाटायचं की“हे सगळं स्वप्न होतं.” पण लगेच वास्तव समोर उभं राहायचं. तिचं तुटलेलं लग्न. हरलेला संसार. आणि आतून रिकामी … Read more
उन्हाळ्याचे दिवस सुरू झाले होते. दुपारच्या उन्हाने जमिनीला चटके बसत होते. गावातल्या रस्त्यांवर धुळीचे लोट उडत होते. हवा गरम आणि कोरडी झाली होती. पण त्या उष्णतेपेक्षाही जास्त जळत होतं प्रतीक्षाचं मन. तिच्या आयुष्यातली प्रत्येक गोष्ट आता थकवणारी झाली होती. कोर्ट. तारखा. लोकांचे प्रश्न. वहिनीचे टोमणे. पैशांची चिंता. आणि सगळ्यात जास्त—अभिजीतचं बदललेलं रूप. ती … Read more
महिने वर्षांत बदलू लागले पण केस काही पुढे सरकत नव्हती. प्रतीक्षा आणि गणपत काका वारंवार कोर्टाच्या फेऱ्या मारत होते. सकाळी पहाटे बस पकडायची. शहरात जायचं. तासन्तास कोर्टात बसून राहायचं. आणि शेवटी—“पुढची तारीख.” कधी अभिजीत यायचाच नाही. कधी त्याचा वकील काहीतरी कारण द्यायचा की माझे क्लायंट शहराबाहेर आहेत. कधी तब्येत ठीक नाही. तर कधी … Read more
पहाटेची वेळ होती. गाव अजून अर्धवट झोपेत होतं. कुठेतरी मंदिरात काकडआरती सुरू झाली होती. धुक्याच्या हलक्या पडद्यातून सूर्य हळूहळू वर येत होता. पण प्रतीक्षाच्या आयुष्यातला सूर्य मात्र खूप आधी मावळला होता. ती अंगणात शांत बसली होती. हातात चहाचा कप होता, पण चहा थंड झाला होता. तिचं लक्ष मात्र दूर कुठेतरी हरवलं होतं. शालिनीताई तिच्याकडे … Read more