वैचारिक

नेहा सहजीवन सोसायटी मध्ये राहायला येऊन जवळपास एक महिना झाला होता. निशांत ऑफिस मध्ये गेल्यावर दिवसभर नेहा एकटीच घरी राहायची....

" तिला घरची कामेच तर नीट जमत नाही...ती शिक्षणात काय दिवे लावणार आहे...?" तिची सासू म्हणाली. " तो नंतरचा प्रश्न...

काकांनी लगेच दोन दिवसात मुलाकडच्यांना मुलीला पाहायला घरी बोलावले देखील. सगळे सोपस्कार त्यांच्या घरीच पार पडले. मुलाकडच्यांनी मुलीला पसंत केले...

  गौरीच्या आईने तिला पोटाशी धरलं. आणि त्यांच्या डोळ्यातील अश्रू त्या रोखू शकल्या नाहीत. त्यानंतर दोघीही मायलेकी बराच वेळ काहीच...

" कधी सांगणार आहेस... तुझं लग्न झाल्यावर...अरे तुझ्यावर विश्वास ठेवून मी माझ्या घरच्यांना आपल्याबद्दल सगळं सांगितलं होतं...आता कोणत्या तोंडाने मी...

एके दिवशी अचानक आदित्यला फोन आला की त्याच्या वडिलांचा एक छोटासा ॲक्सिडेंट झालाय ताबडतोब हॉस्पिटलला या म्हणून. तो लगेच हॉस्पिटल...

" तू मला का टाळत आहेस…?" त्याने विचारले. " मी कुठे टाळतेय तुला..?" स्नेहल त्याच्याकडे न बघता म्हणाली. " मग...

"साकेत...आज मला बरं नाही...आज तू घरीच थांब ना...निदान आज आपल्या अथर्वला तरी सांभाळ..." स्नेहलने बाहेर जाण्याच्या तयारीत असलेल्या साकेतला दुरूनच...

" रागिणी...तू माझ्यासाठी साधारण साडी आणली हे मी समजू शकते...कारण कितीही झालं तरी आपण जावा आहोत...बहिणी नाही...पण मुलांच्या बाबतीत हा...

साधनाच्या सासुबाई आज त्यांच्या माहेराहून परतल्या होत्या. दरवर्षी त्या अगदी नियमाने वर्षातून पंधरा दिवस तरी माहेरी जायच्या. यंदाही गेल्या होत्या....