alodam37 समिधाच्या डोळ्यांतील अश्रू अचानक थांबले. तिच्या मनातील खोट्या प्रेमाचा तो अंधार एका क्षणात नाहीसा झाला आणि तिथे एक तीव्र प्रकाश पडला. तिला तिच्या आयुष्यातील सर्वात मोठ्या चुकीची जाणीव झाली होती. “प्रीतम,” समिधाचा आवाज आता थरथरत नव्हता. तिच्या आवाजात एक अभूतपूर्व कठोरपणा आणि स्पष्टता आली होती. “काय? निघतीयेस ना?” प्रीतम म्हणाला. “नाही,” समिधा … Read more
सुमित खोलीत आला. त्याने समिधाकडे पाहिले. समिधा बेडवर बसून खाली पाहत होती आणि अस्वस्थपणे तिच्या पदराला मुरड घालत होती. सुमित तिच्या शेजारी येऊन बसला, पण त्याने ठरावीक अंतर ठेवले. “समिधा,” सुमितने अत्यंत शांत आवाजात सुरुवात केली. “मला माहित आहे की आजचा दिवस तुझ्यासाठी खूप थकवणारा होता. नवीन घर, नवीन माणसे… या सर्वांचा ताण तुझ्या … Read more
“प्रीतम? तू इथे काय करतोयस? निघून जा इथून, कोणी पाहिले तर…” समिधा घाबरून म्हणाली. “समिधा, मला तुझ्याशी बोलायचे आहे. प्लीज, दोन मिनिटे,” प्रीतमने तिचा हात पकडण्याचा प्रयत्न केला. “हात सोड प्रीतम! आता खूप उशीर झाला आहे. माझा साखरपुडा झाला आहे, १५ दिवसांत माझे लग्न आहे,” समिधाने स्वतःचा हात सोडवून घेतला. “मला माहित … Read more
सुमित हा शहरातील एका नावाजलेल्या कुटुंबातील एकुलता एक मुलगा होता. स्वतःचा कापड व्यवसाय असणारे ते कुटुंब श्रीमंत, पण तितकेच संस्कारित आणि नम्र होते. समिधाचे वडीलही सरकारी खात्यात मोठ्या पदावर होते, त्यामुळे दोन्ही कुटुंबांची सामाजिक आणि आर्थिक पातळी थोडीफार जुळत होती. सुमित समिधाला पाहण्यासाठी तिच्या घरी आला. साध्या, पण अत्यंत प्रभाव पाडणाऱ्या व्यक्तिमत्त्वाचा सुमित पहिल्याच … Read more
खिडकीतून बाहेर दिसणारे गुलमोहराचे झाड वाऱ्याच्या झुळकीने हलत होते. लाल-केशरी फुले खाली साचली होती. समिधा त्या फुलांकडे एकटक पाहत होती. तिच्या मनात विचारांचे वादळ उठले होते. तिच्या घरात आज शांतता होती, पण ती शांतता कोणत्याही क्षणी स्फोट घडवून आणू शकेल अशी अस्वस्थ करणारी होती. दोन दिवसांपूर्वीच तिच्या आणि प्रीतमच्या प्रेमसंबंधांबद्दल तिच्या आई-वडिलांना कळले होते. … Read more
सुधीरच्या या अवताराने काकू आणि चुलत भावांची बोलती बंद झाली. अण्णांनंतर आता घरात सुधीरच मुख्य पुरुष होता, आणि त्याचा हा रुद्र अवतार पाहून कोणाचीही पुढे बोलण्याची हिंमत झाली नाही. “संध्या, आईची बॅग भर. आपण हिला आत्ताच घरी घेऊन जात आहोत,” सुधीरने ठामपणे सांगितले. गावाकडचे घर, तिथल्या जुन्या आणि कडू आठवणी मागे टाकून सुधीरची … Read more
“आई…” सुधीरचा थरथरणारा आवाज त्या अंधाऱ्या खोलीत घुमला. जानकीने मान वर करून पाहिले. तिला वाटले तिला भास होत आहे. पण समोर खरोखरच सुधीर उभा होता. त्याच्या डोळ्यातून अश्रूंच्या धारा वाहत होत्या. सुधीर धावतच पुढे गेला आणि त्याने जानकीच्या पाया पडण्याऐवजी थेट तिच्या पायांजवळ जमिनीवर बसून तिचे दोन्ही हात आपल्या हातात घेतले. “आई… मला … Read more
त्या दिवशी जानकी त्याच्यावर रागावली नव्हती! ती घाबरली होती! जसा आज तो सोहमवर धावून गेला, अगदी तशीच ती त्या दिवशी एका १४ वर्षांच्या लेकराच्या काळजीपोटी त्याच्यावर डाफरली होती! तिच्या मनात त्याच्याबद्दल राग नव्हता, तर भीती होती की अण्णांच्या अनुपस्थितीत या मुलाला काही झाले तर काय होईल. आणि त्या एका ओरडण्याला काकूंनी सावत्रपणाचे नाव दिले… … Read more
जानकीच्या या ओरडण्यात भीती आणि काळजी होती. पण सुधीरला मात्र काकूंचे शब्द आठवले—’सावत्र आई तुझा छळ करेल.’ त्याला वाटले की ती त्याच्यावर उगीचच ओरडत आहे. एवढ्यात बाहेरून दोन्ही काकू आल्या. त्यांनी हा प्रकार पाहिला आणि आगीत तेल ओतण्याची संधी साधली. मोठी काकू म्हणाली, “बघा गं बायकांनो, पोरगं भुकेने व्याकुळ झालं म्हणून स्वतः करायला गेलं. … Read more
गावाकडच्या त्या जुन्या, कौलारू घराच्या पडवीत बसून सुधीर सुन्नपणे बाहेर पसरलेल्या अंधाराकडे पाहत होता. आज १५ दिवस झाले होते. त्याच्या वडिलांचे, म्हणजे अण्णांचे निधन होऊन १५ दिवस पूर्ण झाले होते. श्राद्धाचे सगळे विधी आजच पार पडले होते. पाहुणेरावळे, नातेवाईक एक-एक करून आपापल्या घरी निघून गेले होते. घरात आता एक शांतता पसरली होती, पण ती शांतता … Read more